در اواخر دهه ۱۹۶۰، نسل پس از جنگ شروع به شورش علیه والدین خود کردند. این نسلی بود که از سرمایه‌داری ضدکمونیستی و دستگاه دولتی که در آن گرایش‌های فاشیستی می‌دیدند، ناامید شده بود. این نسل شامل اولریکه ماینهوف روزنامه‌نگار، هورست مالر وکیل، هولگر ماینس فیلم‌ساز و همچنین دانشجویانی چون گودرون انسلین و آندریاس بادر بود.

یک سرباز جوان آلمانی به نام پاول از خدمت فرار می‌کند و به خانه دوران کودکی‌اش در حومه شهر بازمی‌گردد. در طول چند روز تابستانی، پاول از مسئولیت‌های زندگی روزمره می‌گریزد و عاشق دوست‌دختر برادرش می‌شود؛ اتفاقی که نظم زندگی تمام اطرافیانش را به هم می‌ریزد.

ادا شیمنیفسکی، عکاس خبری مستقل و مادری مجرد که در دهه ۱۹۷۰ در برلین غربی زندگی می‌کند، با این واقعیت روبروست که «یک آشپز وقتی برای امور دولتی ندارد». او همچنین نمی‌تواند برای پروژه‌ای که با گروه عکاسی زنانش برای مستندسازی شهر کار کرده، بازاری پیدا کند. فیلم با دوز بالایی از خودویرانگری، داستان یک زندگی تقسیم‌شده در شهری تقسیم‌شده را روایت می‌کند.